Οι δήθεν «αθώες» παραβάσεις του ΚΟΚ, απειλή για τους ανήλικους

Από υποθέσεις για παραβάσεις του ΚΟΚ, κατακλύζεται κάθε φορά που συνεδριάζει το Δικαστήριο Ανηλίκων στην Καλαμάτα, με παιδιά και εφήβους να σχηματίζουν «ουρά» για να δώσουν εξηγήσεις.

Οι τροχονομικές παραβάσεις είναι οι πιο «δημοφιλείς» στους ανήλικους και τα στατιστικά στοιχεία που παρουσιάσαμε τις προηγούμενες ημέρες δείχνουν μέχρι στιγμής μια μείωση για τη φετινή χρονιά.

Ωστόσο, εξακολουθεί ο αριθμός τους να είναι μεγάλος και όπως μας εξηγεί σήμερα μιλώντας στο «Θ» η Επιμελήτρια Ανηλίκων Αγγελική Ρουμελιώτου – Πούπουζα απαιτείται να δοθεί έμφαση στην πρωτογενή πρόληψη μέσω της οικογένειας και της σχολικής εκπαίδευσης.

Οι παραβάσεις των εφήβων
Το 2017 καταγράφηκαν 89 υποθέσεις με ανήλικους που κατελήφθησαν με ανασφάλιστα οχήματα. Δράστες ήταν 89 ανήλικοι (71 αγόρια και 18 κορίτσια) εκ των οποίων 59 Έλληνες και 30 αλλοδαποί. Όλοι ηλικίας από 14-18 ετών.
Το 2018 μέχρι και τον Αύγουστο καταγράφηκαν 30 υποθέσεις ανηλίκων με ανασφάλιστα οχήματα, με 30 ανήλικους δράστες (22 αγόρια και 8 κορίτσια), εκ των οποίων 22 Έλληνες και 8 αλλοδαποί. Επίσης, όλοι ηλικίας από 14-18 ετών.

Για οδήγηση χωρίς δίπλωμα, το 2017 καταγράφηκαν 393 υποθέσεις με 393 ανήλικους δράστες (315 αγόρια και 77 κορίτσια), εκ των οποίων 256 Έλληνες και 137 αλλοδαποί. Όλοι ηλικίας από 14-18 ετών.

Για το πρώτο 8μηνο του 2018, έχουν καταγραφεί 257 υποθέσεις για οδήγηση χωρίς δίπλωμα, με 257 ανήλικους δράστες (203 αγόρια και 54 κορίτσια), εκ των οποίων 203 Έλληνες και 54 αλλοδαποί. Μόνο ένας ανήλικος ήταν ηλικίας από 3-13 ετών και όλοι οι υπόλοιποι από 14-18 ετών.

«Οι παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας είναι από τα συνηθέστερα αδικήματα που εισάγονται στο Δικαστήριο ανηλίκων», επισημαίνει η Επιμελήτρια Ανηλίκων και προσθέτει: «Κυρίως δικάζονται αγόρια. Κατά κύριο λόγο έφηβοι. Συνηθέστερη παράβαση η οδήγηση χωρίς δίπλωμα. Είναι τόσο σημαντική μια τέτοια παράβαση ώστε να δικάζεται ένα παιδί ή ένας έφηβος;

Είναι, αν σκεφτούμε ότι οι στατιστικές δείχνουν ότι τα τροχαία δυστυχήματα αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτου στους εφήβους μας. Κυρίως στα αγόρια. Σε μια ηλικία δηλαδή που σφύζει από ζωή, που δεν έχει θνησιμότητα από άλλους λόγους, που έχει όλα τα εχέγγυα για ένα λαμπρό και δημιουργικό μέλλον, υπάρχει μια τέτοια θλιβερή πρωτιά.

Αναμφίβολα, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για μια οικογένεια από το να χάνεται ένα παιδί της σε ένα τροχαίο δυστύχημα. Κι όμως τα περισσότερα νέα παιδιά, στατιστικά, χάνονται με αυτόν τον τρόπο. Είναι τραγικό να μην γυρίζει σπίτι. Να γυρίζει αιμόφυρτο. Να γίνεται ένα τηλεφώνημα για το ότι το παιδί βρίσκεται τραυματισμένο ή νεκρό στο νοσοκομείο. Να μένει σε κώμα για μήνες. Να μην ξυπνά ή αν ξυπνά να μην είναι ποτέ το ίδιο. Να του λείπουν μέλη από το σώμα. Να του λείπει η σκέψη. Να του λείπει το μέλλον όπως το είχε ονειρευτεί. Να του λείπει ο έρωτας όπως τον φαντάστηκε. Να του λείπει η ζωή του. Είναι εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις, μη διαχειρίσιμες, ίσως από αυτές που δεν αντέχουμε ούτε να σκεφτούμε».

Ο ρόλος της οικογένειας
Σε όλα αυτά, όπως σημείωσε η κα Ρουμελιώτου, έρχεται να συμβάλλει ο ΚΟΚ ως μορφή οριοθετημένου πλαισίου, αλλά και πρόληψης. Δεδομένης της συχνότητας των παραβάσεων του ΚΟΚ και της σύνδεσης με τα ποσοστά θνησιμότητας, αλλά και πρόκλησης σοβαρών αναπηριών, οι αρχές έχουν εστιάσει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και με στόχο την προστασία των νέων.

Γι’ αυτό υπογράμμισε η κα Ρουμιελιώτου, χρειάζεται να δοθεί κύρια έμφαση στην πρωτογενή πρόληψη μέσω της οικογένειας και της σχολικής εκπαίδευσης:
«Η οικογένεια πρέπει να έχει μια σαφή τοποθέτηση από την μικρή ηλικία του παιδιού. Δεν νοείται να μεγαλώνουμε ένα παιδί λέγοντας του ότι «μόλις μεγαλώσει θα του πάρουμε μηχανή». Γιατί μετά θα απαιτήσει να το κάνουμε, μπορεί στα 14, στα 15, και ενώ ακόμη τα αντανακλαστικά του και η ωριμότητά του δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν σε μια τέτοια οδήγηση.

Επίσης, δεν επιτρέπεται να δίνουμε το παράδειγμα, εμείς ως γονείς, οδηγώντας παραβατικά, με υπερβολική ταχύτητα, με υπέρμετρο θόρυβο, με επικίνδυνους ελιγμούς, χωρίς κράνος ή με δυο και τρία παιδιά κρεμασμένα πάνω σε μηχανές, ή με το παιδί μπροστά από τον οδηγό, ή μιλώντας στο κινητό και όλα αυτά που βλέπουμε καθημερινά τους δρόμους. Τα παιδιά αποτυπώνουν, αντιγράφουν και θα επαναλάβουν.

Δεν σας κρύβω ότι, μιλώντας με ανηλίκους, διαπιστώνουμε πως σε μερικές περιπτώσεις, το παιδί ενθαρρύνεται να οδηγεί από την ίδια την οικογένεια. Για να εξυπηρετήσει, για να είναι σαν τους φίλους του, για να πάει σχολείο, για να βοηθά την οικογένεια, για να πάει στο κτήμα, για να δουλέψει ως ντελιβεράς ή οτιδήποτε άλλο.

Σε άλλες πάλι περιπτώσεις, το παιδί απλά αφήνεται ανεξέλεγκτο γιατί η οικογένεια δεν μπορεί να πει «όχι». Είναι οι περιπτώσεις μη οριοθετημένων εφήβων με απουσία ορίων και σε άλλους τομείς της ζωής τους. Ενίοτε δε, πρόκειται για ομάδες τέτοιων οδηγών που τρέχουν ξέφρενα με μισοδιαλυμένα μηχανάκια, χωρίς κράνη, χωρίς εξατμίσεις, ουσιαστικά πάνω σε δίκυκλους θανάτους, βάζοντας σε κίνδυνο τον εαυτό τους αλλά και άλλους οδηγούς ή πεζούς».

Τα όρια
Οι ανήλικοι χρειάζονται ανάλογα με την ηλικία τους όρια για να λειτουργήσουν, πρόσθεσε στη συνέχεια η Επιμελήτρια Ανηλίκων και αυτό το χρειάζεται ο έφηβος:
«Μόνο έτσι αισθάνεται ότι ο γονέας το νοιάζεται, το φροντίζει, είναι παρών. Κι ας δυσανασχετεί με το όριο λόγω της εφηβείας του.

Αν δεν το κάνουμε αυτό εμείς οι γονείς, τότε ποιος περιμένουμε να το κάνει; Κι αν δεν το κάνουμε νωρίς, τότε πότε θα το κάνουμε; Αν γίνει το κακό, τότε ποιος θα πονέσει περισσότερο από αυτόν, τον ίδιο τον γονιό, που ενέκρινε ή δεν πρόλαβε με ένα ηχηρό «δεν γίνεται» προς το παιδί. Όλα αυτά είναι θέματα συμφωνιών που απαιτούν όμως γόνιμο υπέδαφος επικοινωνίας.

Να συμπληρώσω δε, επί τη ευκαιρία, ότι είναι ανορθόδοξο ένας γονιός να θυμώνει επειδή ο γιός του έλαβε κλήση για οδήγηση χωρίς δίπλωμα. Ίσως θα έπρεπε να είναι και χαρούμενος που ένας άλλος εξωοικογενειακός φορέας βάζει το όριο που ο ίδιος όφειλε να βάλει πρωταρχικά.

Θα ήθελα να πω ακόμα ότι η μηχανή για τον ανήλικο δεν έχει την ίδια υπόσταση με αυτήν που έχει για τον ενήλικα. Ο δεύτερος, εκ των πραγμάτων, έχει άλλα αντανακλαστικά, οδηγική συμπεριφορά αλλά και σύνεση. Για τον έφηβο, η μηχανή, μερικές φορές, αποκτά την μορφή της επανάστασης, της εξωτερίκευσης ενός τεράστιου κύματος έντασης που κρύβει μέσα του. Γι΄ αυτό κάνει σούζες, οδηγεί προκλητικά, σπάει τις εξατμίσεις, μαρσάρει τις νύχτες και εν τέλει χαίρεται με όλο αυτό.

Θυμάμαι ένα παιδί να λέει ότι, ο θάνατος που φαντάζεται ότι θα έχει είναι στην άσφαλτο. Τι πάμε, λοιπόν, να του δώσουμε στα χέρια του, με μια μηχανή; Έναν τρόπο για να το πετύχει;

Εν κατακλείδι, χρειάζεται μια δεύτερη σκέψη στο θέμα της οδικής κυκλοφορίας. Η αγωνία μας δε θα πρέπει να είναι «να μην τον γράψουν» αλλά ότι δεν πρέπει να οδηγεί χωρίς δίπλωμα. Ένας έφηβος δεν επιτρέπεται να οδηγεί χωρίς δίπλωμα και όμως οι μισές δικάσιμοι ανηλίκων αφορούν οδήγηση χωρίς δίπλωμα. Χωρίς δηλαδή να έχουν πιστοποιημένη ικανότητα οδήγησης. Αυτό τα λέει όλα από μόνο του σε σχέση με τον κίνδυνο».

Της Βίκυς Βετουλάκη – tharrosnews.gr

 

Κοινοποίησε στο:
  • 10
    Shares
SuperWebTricks Loading...